Hoe een fiets wordt gemaakt is voor mij nog steeds de vraag, beter: een raadsel. 85 Procent van de fietsen in de fietsenwinkel is een rammelend samenraapsel van snel roestend blik en bros brekend plastic. Na de eerste reparatie, en die komt heel snel, blijkt het een hogere kunst om het ding naar behoren werkend op de weg te houden. De verlichting valt doorgaans al na de eerste winter uit. De banden zijn meestal zo slecht dat het onmogelijk is om lekvrij het winterseizoen door te komen. Een gemiddelde fiets die voor woon-werk-verkeer wordt gebruikt is na drie seizoenen totall loss. Wie wel eens een achterband verwisseld heeft op een fiets met gesloten kettingkast weet waarover ik spreek. Ja, ik repareer zelf onze fietsen. Dat doe ik nadat ik voor het laatst, twee jaar vóór de invoering van de Euro, de toen twee jaar jonge fiets van mijn vrouw door de fietshandelaar liet repareren. Deze fiets - in gebruik voor woon-werk-verkeer, in ALLE seizoenen, 13 km heen en 13 km terug - liet ik toen als proef ruimhartig bij de fietshandelaar achter met het verzoek om een grote beurt ZONDER restricties uit te voeren. Alles graag opnieuw afstellen, vernieuwen wat maar riekte om vernieuwd te worden, geheel naar zijn goeddunken en zonder aanzien van de prijs. Dat kostte me toen 542 gulden. Tot onze verbazing kregen we een fiets retour warvan het versnellingsmechanisme niet goed meer schakelde, de afstelling van de remmen matig was, de ketting nog meer kraakte dan ooit te voren, en als klap op de vuurpijl, de voorvork gebroken bleek.... Nee, de fietsreparateur kan niet alles verweten worden. Het gros van de huidige fietsen is merkwaardig slecht in elkaar gezet met blikken palletjes en brekend plastic. De Nederlandse fiets behoort naar mijn inzicht tot de slechtste producten überhaupt. Ja, ik vraag mij geregeld af hoe fietsen worden gemaakt.