Nederland bedanken op de fiets

2. Toch gaat u langs al die plaatsen om mensen te bedanken?„Toen ik in Amsterdam langzaam een Nederlandse fietser en boerenkooleter werd, merkte ik dat ik in de eerste jaren onderweg vrienden had gemaakt. Ik werd uitgenodigd om koffie te drinken, mensen waren nieuwsgierig maar ook behulpzaam. Ze stelden me in staat te herstellen van de pijn en het wantrouwen van de oorlog. Ik kreeg van een jongetje van tien mijn eerste Nederlandse boek: De Koning van Katoren. Zo leerde ik Nederland kennen. Dat tolerante Nederland wil ik tijdens mijn fietstocht bedanken, en laten zien dat het vertrouwen niet voor niets is geweest. Dat ik met hun hulp, met de ruimte die mij geboden is hier iets op te bouwen, misschien iets kan toevoegen aan deze maatschappij. En dat andere vluchtelingen, die nu komen, ook zo’n kans verdienen.”

3. Hoe zou uw verhaal eruit zien als u nu asiel zou aanvragen?„Ik word wel eens door Congolezen uit Amerika gebeld wat ik hier nog doe. Die schrikken als Nederland weer eens op CNN in het nieuws komt. Maar niet op elke straathoek staat een skinhead. Als ik in de trein in de eerste klasse zit, wordt me wel eens verteld dat ik verkeerd zit, maar verder valt het wel mee. Misschien heb ik het geluk dat ik een goedlachse donkere Afrikaan ben. Als je als Noord-Afrikaan aan zo’n fietstocht begint, denken er mensen dat je die fiets gestolen hebt.”

4. Is dat het Nederland-van-nu?„Nee, dat is het Nederland van Wilders en Verdonk. Een klein gedeelte, waar ik onderweg geen koffie mee wil drinken. Het deel dat zeurt over paspoorten. Ik heb alleen een Nederlandse en Friese pas, mijn Congolese raakte ik na mijn vlucht kwijt. Al had ik er tien, ik blijf altijd loyaal aan de boerenkool.”

5. Waarom legt U de integratieroute af per fiets? Dat is toch voor veel nieuwkomers hét vervoermiddel van de armoede?„Dat dacht ik ook. Tot ik oude beelden van onze huidige koningin op een fietsje zag. Een prinses op de fiets... Wie ben ik dan om dat armoedig te noemen?”

Link* Koninklijk fietsen